niedziela, 7 kwietnia 2019

Objawy i problemy w chorobie Parkinsona

Jedną z najczęstszych chorób zwyrodnieniowych ośrodkowego układu nerwowego jest choroba
Parkinsona. Postępujące zmiany chorobowe prowadzą do niewłaściwego przekazywania sygnałów do neuronów, na skutek spadku dopaminy o około 60 % niż jej poziom u osób zdrowych.
Charakterystycznymi objawami choroby Parkinsona są:
spowolnienie ruchów
drżenie spoczynkowe 
nadmierny wzrost napięcia mięśniowego

W początkowym okresie choroby dostarczanie leków stymulujących wydzielanie dopaminy przynosi dobre efekty, więc nawet przez kilka lat jakość życia chorego i rodziny nie ulega pogorszeniu. Oprócz leków korzystne może być podawanie choremu klinicznie przebadanych suplementów. Na tym etapie możliwa jest jeszcze samoopieka, czyli samodzielne działania chorego na rzecz własnego zdrowia.
Pojawienie się upadków jest zwykle pierwszym sygnałem rozwoju choroby. Typowe jest również występowanie zaburzeń mowy, połykania oraz snu. Na tym etapie występują także stany depresyjne oraz neuropsychiatryczne.
Samodzielność chorego jest coraz mniejsza, ponieważ narasta drżenie, zesztywnienie mięśni i ruchy mimowolne, niestabilność postawy, niepewność chodu, zawroty głowy, zaburzenia widzenia oraz spowolnienie – dlatego zdecydowanie wzrasta ryzyko upadku.

Życie codzienne sprawia coraz więcej trudności, w tym ze względu na narastające problemy związane z odżywaniem, w tym z przeżuwaniem pokarmów i prawidłową perystaltyką jelit. Często występują zaburzenia mowy i połykania, niosące ryzyko zadławienia.
Niestety również układ moczowy również zaczyna wykazywać dysfunkcje. Powyższe objawy prowadzą do zmniejszenia się naturalnej aktywności ruchowej, więc w następstwie pojawiają się zaparcia. Przyjmowane przez chorego leki mogą prowadzić do odwodnienia. Z tego samego powodu układ autoimmunologiczny jest mocno osłabiony, dlatego pojawiają się stany zapalne, zmiany na skórze, odparzenia i odleżyny.
W rozwiniętej fazie choroby, w środowisku domowym chorego pojawia się coraz więcej problemów – początkowo wystarczające jest wsparcie, ale wraz z rozwojem choroby pojawia cię konieczność stałej opieki. Tak więc ciężar zaspokajania potrzeb chorego oraz wykonywania czynności dnia codziennego i pielęgnacji spada w coraz większym stopniu na opiekunów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz